IRAN PYCON 2015

«سیاست ضد آزار و اذیت» یا «بستن دستمال به سری که درد نمی‌کنه»

هفته‌ی گذشته من برای شرکت توی همایش PYCON 2015 به تهران رفتم و آخر هفته رو در خدمت بچه‌های دانشگاه علم و صنعت بودم. با اینکه همایش خیلی خوبی بود و به خوبی برگزار شد ولی زیاد به درد من نخورد، که احتمالا من مخاطب مستقیم این همایش نبودم. اما حسابی خوش گذشت و با کلی از دوستای قدیمی دیدار کردم و با بر و بچه‌های جدیدی دوست شدم، اما چیزی که من رو آزار میداده این «سیاست ضد آزار و اذیت» هست.

ما ها معمولا وقتی جایی ثبت‌نام می‌کنیم و یا از جایی خرید می‌کنیم،‌ با کلی قوانین که اکثرا بر ضد ما نوشته شدن باید توافق کنیم. مثلا بانک، شما وقتی توی اکثر بانک‌های معمول حساب باز می‌کنین، توافق می‌کنین که اگه سیستم بانکی مشکل داشت و شما این مشکل رو گزارش ندادین، بانک می‌تونه از شما طلب خسارت کنه. و یا مثلا ISP که ازش سرویس خریداری می‌کنین، شما حق استفاده از این سرویس به عنوان HOSTING رو ندارین و یا قبل از این که حق شکایت کردن از ISP رو داشته باشین، باید پروسه‌ی مورد نظر ISP رو طی کرده باشین چون توی قراردادتون شما این مورد رو امضا کردین و این حق رو از خودتون سلب کردین.

موارد این چنینی زیاد هستن، شرکت‌ها وکلای خبره‌ای دارن که دارن پول زیادی می‌گیرن که قرارداد رو طوری تنظیم کنن که شرکتشون رو در موارد خاص نجات بدن. این موارد حتی در قراردادهای استخدامی هم زیاد هست. در مورد این‌ها ما فقط می‌تونیم اطلاع‌رسانی کنیم و به نهاد‌های متولی گزارش بدیم. چون من نمی‌تونم بدون تلفن‌همراه به کارهام برسم و یا حساب بانکی نداشته باشم. آخر سر با امید این که برای ما مشکلی پیش نمی‌آد امضا می‌کنیم و خلاص.

اما در مورد همایش PYCON امسال، یک «سیاست ضد آزار و اذیت» به این همایش اضافه شده که به گفته‌ی برگزارکننده‌های همایش، گرفته شده از Google Anti-Harassment Policy که گوگل برای برگزاری رویداد‌هاش استفاده می‌کنه. اما چرا این «سیاست ضد آزار و اذیت» خودش باعث آزار من و عده‌ای دیگه شده؟ خیلی ساده هست. اگه خط اول همون سیاست گوگل رو بخونین، می‌خواد به همین سوال پاسخ بده.

چرا گوگل برای خودش سیاست ضد آزار و اذیت داره؟ چون که این مورد توی رویدادهاش معمول بوده.

اما سوال اصلی اینه که مگه تا حالا موردی داشتیم توی همایش‌های جامعه‌ی کاربری نرم‌افزار آزاد و متن‌باز که کسی آزار و اذیت دیده باشه که ما بخوایم براش سیاست تدوین کنیم؟ در حالی که گوگل هم معتقده که این مورد خیلی معمول بوده که نیازمند تدوین یه سیاست خاص برای خودش شده. و خب نکته‌ی بعدیش اینه که PYCON توسط جامعه‌ی کاربری پایتون که مفتخرن بدون هیچ وابستگی به سازمان خاص و به صورت غیرانتفاعی برگزار میشه. نه توسط یک شرکت انحصاری و غول تکنولوژی یا یک بانک، یا یک ISP یا شرکت‌های ارائه‌دهنده خدمات تلفن‌همراه!

برگزار کننده‌گان تعدادی از اعضای جامعه‌ی کاربری بودند که بدون هیچگونه وابستگی به سازمانی خاص، به صورت کاملا غیرانتفاعی موفق به برگزاری این کفرانس شدند.

حالا چند تا رویکرد در قبال این سیاست هست، عده‌ی زیادی از افراد اصلا از وجود همچین سیاستی اطلاع ندارن و خیلی خوش خرم می‌آن خوش می‌گذرونن و می‌رن. عده‌ی کمی هستند که این سیاست رو می‌خونن، وجودش رو غیر ضرروری و باعث آزار و اذیت می‌دونن و ترجیح می‌دن که توی این رویداد شرکت نکنن. و بقیه مثل من این سیاست رو می‌خونن، با وجودش مخالف هستن ولی همون طور که با خیلی قوانین دیگه مخالف هستن توی این رویداد شرکت می‌کنن.

به نظر من این سیاست مصداق دقیق ضرب المثل «سری رو که درد نمی‌کنه، دستمال چرا ببندیم» هست. اگه روزی اومد، که من با آشنایی که از جامعه‌ی خودمون دارم مطمئنم به این زودیا نمی‌آد، که این سیاست مصداق داشت، خیلی عالی، ازش استفاده می‌کنیم ولی در حال حاضر این سیاست فقط باعث دلخوری و گلایه‌ی افراد میشه. اگه تا حالا اعتراضی بهش نشده، به خاطر اینه که غالبا این رو نمی‌خونن.

بهتره این سیاست رو بزاریم توی گوگل داکس فعلا خاک بخوره و اگه روزی احساس کردیم که بهش نیاز داریم، در مرحله‌ی اول محتویاتش رو با توجه به مشکل معقول‌تر کنیم با توجه به این نکته‌ی مهم که ما یک شرکت تجاری نیستیم که بخوایم تمام حقوق رو برای خودمون حفظ کنیم و اون موقع ازش استفاده کنیم.

پا نوشت: این مطلب، صرفا جنبه‌ی عمومی داره و چیزی از زحمت‌های زیادی که تک تک برگزارکننده‌های PYCON کشیدن کم نمی‌کنه.

پا نوشت ۲: این سیاست رو می‌تونین از اینجا مطالعه کنین.

3 دیدگاه برای ««سیاست ضد آزار و اذیت» یا «بستن دستمال به سری که درد نمی‌کنه»»

  1. مرسی برسام. حداقل یک نقد دیدم بجز فحش و عقده گشایی 🙂
    خیلی خوبه که بتونیم مثل آدم با هم حرف بزنیم 🙂 برای همین به عنوان تهیه کننده‌ی این سیاست‌نامه حرف می‌زنم نه در مقام یکی از برگزار کننده‌گان کنفرانس پایتون.
    من متوجه نمی‌شم مشکل سیاست‌نامه چیه؟ مثلا این که گفته شده به آدم‌ها با جنسیت، عقیده، دین، رنگ، گویش، زبان، و … متفاوت نباید توهین کنیم یعنی یک چیز بد؟
    سه دلیل برای تدوین سیاست نامه نوشته شده:

    معتقدیم وجود چنین سیاست‌هایی در همایش‌ها و رویداد های عمومی بسیار مهم و ضروری است.

    چرا؟ چون این امنیت روانی رو به شرکت کننده ها میده که بدونن در رویدادی شرکت می کنن که معتقده آدمها رو نباید بر اساس تفاوت‌هاشون قضاوت کرد.

    این سیاست‌نامه می‌تواند رفتار مطلوب در یک رویداد را تا حدی تضمین کند

    این به این معنی نیست که الزاما آزار و اذیت در کنفرانس های قبلی صورت گرفته یا این کنفرانس الزاما برای رویداد های کامپیوتری در نظر گرفته نشده، من شخصا ترجیح میدم این سیاست نامه برای هر نوع رویدادی در ایران از هر شکل و با هر تعداد شرکت کننده بکار بره. این سیاست نامه تنها حرفش اینه که دوست داره این اتفاقات نیافته.

    سوم آنکه افرادی که در رویداد های عمومی گذشته مورد آزار و اذیت قرارگرفته‌اند تشویق می‌شوند تا در یک رویداد عمومی بدون آزار و اذیت شرکت کنند.

    واقعا این اتفاق میفته، همیشه توی رویداد های عمومی آدم هایی هستند که مشکل آفرینی می کنن مگر اینکه تفکر ما این باشه که قوم با فرهنگ آریایی هیچ وقت هیچ دست درازی به حقوق دیگران نمی‌کنه! در حقیقت خیلی این اتفاق می‌افته و خیلی‌ها توی رویدادهای عمومی به همین دلیل شرکت نمی‌کنن.هیچ جا گفته نشده این مشکل در چه نوع رویدادی رخ داده، از بازارچه خیریه بگیر تا گردهمآیی مدیران ارشد فلان وزارت خونه! هر جایی ممکنه این اتفاقات بیافته.

    این که یک عده میگن این سیاست نامه جلو دختر بازی ما رو گرفته باید بگم که این سیاست نامه رو صرفا با ذهن بیمار و جنسیت زده خودشون می خونن، اینجا فقط یک بار به جنسیت به عنوان یک تفاوت اشاره شده مثل بقیه تفاوت ها. شما حق ندارید به فردی با ناتوانی جسمی زل بزنید و ناراحتش کنید همونطور که حق ندارید از معلولیت یک فرد برای خنده عکس بگیرید و یا با یک دختر به زور ارتباط فیزیکی برقرار کنید یا هر چیز دیگه!!!
    چرا از این سیاست نامه بیزارید؟ چون فکر می کنید جنسیت شما، قومیت شما، مذهب شما، عقاید شما برای شما این قدرت رو به وجود آورده تا با هر کس به هر شکلی که دوست دارید رفتار کنید.
    مشکل ما عدم دانش مناسب در این زمینه هست، این که ما هیچ تعریف مدونی از خشونت تا حالا ارایه نکردیم، این که اون ذهن جنسیت زده ی بیمار ما از هر قانون به شکل تفکیک جنسیتی صرفا برداشت می کنه بدون اینکه حتی بدونه چه موضوعی در وافعیت مطرح شده.

    ازت می‌خوام دوباره سیاست نامه رو با توجه به توضیحات من بخونی و به بند زیر توجه کنی و بگی مشکل این سیاست نامه کجاست؟

    آزار و اذیت شامل هر عملی است که به‌صورت کلامی یا غیرکلامی موجبات آزار فردی را فراهم کند از جمله هر گونه توهین کلامی یا نظر توهین‌آمیز درباره‌ی جنسیت, سن, دین, قومیت, گرایش‌ها, عقاید, وضع ظاهر, معلولیت فرد یا افرادی خاص, تمسخر, تهدید, تماس فیزیکی عمدی با افراد بدون رضایت آنها, اصرار به برقراری رابطه‌ی کلامی با افراد بدون رضایت آنها, دشنام, پرتاب کردن اشیا, هل دادن, متلک گفتن, تهیه عکس یا فیلم از چهره و اندام افراد بدون رضایت آنها, نگاه خیره و طولانی به فرد به‌طوری که موجبات ناراحتی وی را فراهم کند و یا هرگونه عملی که فرد در آن تحت‌فشار جسمی یا روانی قرار بگیرد.

    پی نوشت:
    https://twitter.com/jezdez/status/385445479150276608

    پی نوشت ۲:
    من هم به شخصه خیلی خوشحال شدم از دیدنت 🙂

    1. خب سوال من هم همینه که چرا فکر می‌کنی که شرکت‌کننده‌ها رویدادها امنیت روانی ندارن و اون وقت با این سیاست‌نامه به اون امنیت‌روانی دست پیدا می‌کنن؟ به شخصه این سیاست‌نامه امنیت روانی من رو ازم گرفته که الان این پست رو نوشتم. که یه وقت عکسی نگیرم یا با کسی حرف نزنم که یه وقت از نظر برگزارکننده‌ها مصداق این سیاست‌نامه بشه.
      این که نباید آدم‌ها رو بر اساس تفاوت‌هاشون قضاوت کرد، ربطی به رویداد خاصی نداره که ما بخوایم براش سیاست‌نامه تدوین کنیم؛ در واقع یک اصل بدیهی هست که نیازی به گفتن نداره.
      در مورد سوم هم این سیاست‌نامه کاملا برعکس عمل می‌کنه. من وقتی این سیاست‌نامه رو می‌خونم، احساس می‌کنم که این روال آزار و اذیت کاملا مرسوم هست توی همایش‌ها که الان کمیته‌ای تشکیل شده برای مقابله با اون. برای همین اگه هم قبلا توی رویدادی آزار دیده باشم. با خوندن این سیاست بیشتر می‌ترسم که به این رویداد هم بیام. چون پیشفرض من اینه که توی هیچ رویدادی نباید کسی آزار و اذیت ببینه.
      من با کل وجود همچین سیاست‌نامه مشکل دارم و معتقدم که اگه وقتی به این نیاز رسیدیم که همچین سیاست‌نامه‌ای وجود داشته باشه، با این محتوا به درد نمی‌خوره. الان کی می‌خواد تعیین کنه که نگاه من باعث آزار شده یا نه؟ من ممکنه هیچ قصدی نداشته باشم. من الان موهام بلند و بهم‌ریخته هست اگه کسی به من نگاه کنه و من حس کنم که می‌خواد من رو مسخره کنه، می‌تونم برم بگم که ایشون رو از همایش بندازین بیرون چون من احساس ناراحتی کردم؟ ولو اینکه کاملا احساس شخصی من باشه.
      هیچ مصداق و ملاکی جز سلیقه‌ی شخصی برای تشخیص نوع آزار و اذیت وجود نداره. دست دادنی که برای من یک حرکت نرمال هست ممکنه برای یکی دیگه گناه کبیره باشه.
      با این حال از بحث اصلی خارج نشیم که اصلا به همچین سیاست‌نامه‌ای تحت این عنوان احتیاج هست؟ به نظر من حتی اگه محتواش هم درست بشه این سیاست‌نامه به هیچ کدوم از اون سه هدف نویسندگانش منتهی نمیشه.
      در مورد آخر هم به نظر من کسی که فکر کرده به همچین سیاست‌نامه‌ای احتیاج هست، ذهن «خسته‌ای» داشته که احساس کرده با این سیاست‌نامه، کسی به امنیت روانی دست پیدا می‌کنه. هر رویداد عمومی از عرف معمول جامعه پیروی می‌کنه که بدون هیچ نوشته‌ای به اون اهداف مورد نظر میرسه.

  2. خیلی خوبه که رامین بالاخره یه اعتراض دید که ارزش پاسخ داشته باشه. البته من خیلی خوشحال میشدم این پاسخ رو هم نمیداد و سنگین و رنگین میموند تو همون جو خودش.

پاسخی بگذارید